Doğal jütün topraksı, mat dokusu ve neon renkler. Sarılar ve pembelerin gösterişli Türk düğümü ile şımarık dansı. Minimalist çizgiler, yalınlık, basitlik ve bir o kadar da cesur adımlar. Yirminci yüzyıl ortası sanat ve mimari akım Bauhaus çizgilerinde vücut buluyor bu çalışmada figürler. İkili bir çalışma. Çokça işlediğim göz, nazar temasının en eğlenceli hali. Kurulduğu yeri baş köşe yapar. Kesin.

Kalın ve sert jütün dengelediği çılgın bir pembe. Yürekten fışkırıyor. Kilim düğümlerinin arasından yün saçaklar hem kalpleri yumuşatıyor, hem de “kötü bakma gözünü oyarım” diyor. Farklı ip, farklı düğüm tezatlarına bayılıyorum. Tual üzerinde boya ile çalışırken fırça darbeleri ile gerçekleştirilen gölge ve vurgu oyunlarını, ben tezgahımda doku tezatlarıyla sağlıyorum. Sadelik, minimalist dizayn, cesur renklerin ve tezat malzemelerin bir arada kullanımını sunan yirminci yüzyıl ortası sanat ve mimari akım Bauhaus çizgilerinde bu ve çoğu çalışmam. Bauhaus dönemi beni çok etkiliyor. Bu dönem çizgilerini bizden temalar ile birleştirmeye çalışıyorum.

Umut, binbir ayaklı
Umut, güneşte saklı
Umut edenler haklı
Umut insanın hakkı

Nazım Hikmet

Umut olsun bu resmin adı. Bir güneş ve göz hikayesi. Umudu simgeleyen güneş, kara bulutları, yarları, dağları dağıtarak dolacak tüm sıcaklığı ile ruhumuza. Göz olacak, bakış olacak, kem çatlayacak.

İlk Çalışmlardan. Desenden ziyade tekstürle oynaştığım vakitler. İplerle yeni tanışıyorum. Farklı kalınlıklar, farklı malzemeler ile derinlikler, yükseltiler yakalayarak  gerçekleşen dokuma oyunları. Morun başkaldırısını dengeleyen toprak renkleri. Jüt, pamuk, yün, kumaş, halat bir arada. Araya boncuklar atılmış, farklı düğümler denenmiş. Duvarları ısıtmak, ortamı yumuşatmak kadar nazarlık görevi de var. 

Bu bir göz. Biraz dağınık, şaşırmış, şaşakalmış. Daha başlarken ilk sıralarda Bergama halılarında sıkça görülen muska motifi göz yaşları olarak girdi bu minimalist çizgilere. Anadolu nun kırık beyaz koyunlarının kucağına çok kaliteli bir antrasit pamuk salıverdi kendini. Siyahın rol çalmasını sevmiyorum, bu rengi çok aradım. Yakıcı Türk kırmızı kraliçe. Koyu sarının sıcacık umudu, morun hırçın dokunuşu ile yerini sağlamlamış. Biraz karışık, dağınık ama umudum var diyor. Biraz da şaşı bak şaşırsın diyor.

Azara bozara, Öküz gelmiş pazara, Bize nazar edenin, İki gözü karara… ( Akalın, anadolu tekerlemeleri, 1993)
Muska, nazar, göz, kemgöz temalarını kilim düğümleri ile birlikte yorumlandığım Altmış Yetmiş Çıkmiş Gitmiş koleksiyonuma bir çalışma daha katıldı. Geleneği gene gelenekçi bir sanat ile buluşturup yalın, eğlenceli ve modern çizgilerde sürdürebilir kılmak bu koleksiyonun amacı. Tüm fazlalıklarından arınmış ve sade.
Kocaman bel bel bakan bir göz. Çerçeveye bile sığmıyor. Renklerden siyah, beyaz, sarı var ama aslında hepsi ana kraliçe kırmızıya eşlik ediyor.

Bu mozaik pano, kırma seramik tekniği ile, parçalara tek tek elde şekil verilerek tam iki ayda yapıldı. Göz bu çalışmada girdap oldu; yaramaz balıklar İznik, Kütahya çinileri, seramikler, porselenler, opak ve antik camlar ile hayat buldu. Zemin için üç farkli ton beyaz seramik ve opak cam kullanıldı.

Yıpranmış İngiliz kupalar, kenarları çatlamış seramik servisler, eski Portekiz seramik tabaklarım, denizden topladığım opaklaşmış cam kırıkları, Kütahyalar, İznikler döküldü ortaya. Bir çakırtı bir çukurtu gitti bahçede. Seramikler kırılıyor, yüksek yerleri rendeleniyor, kerpetenle düzeltilip şekil veriliyor. Vurdulu kırdılı bir sanat yani.

Nazar, göz, kemgöz temalarını konu aldığım  Altmış Yetmiş Çıkmış Gitmiş Koleksiyonundan bir çalışma.

En eski sembollerden biri olan spiral; değişimin uluslararası sembolüdür. Başlangıç ve bitiş noktası olmayan formuyla yaşamı ve içindeki gelişim yolculuğunu sembolize eder. Her bitiş bir başlangıçtır ve aralarında gidip gelen bedenimiz değil, ruhumuzdur. Bu sonsuz döngüde ruhumuza ne iyi geliyorsa onu düşünmek ve başkalarına da o gözle bakmak gerekir.

Gözdür büyüler; gözdür sever; gözdür korur seni. Doğru yere asmak lazım. 

Kahrolsun büyüklük taslayarak sereserpe günah işleyenler,
Görenekleri ezip geçenler, and içip de bozanlar,
Kötü yerleri iyi gibi görenler,
Tartılarda, ölçülerde hile yapanlar,
Çaldıklarını yiyenler, üstelik “Yemedik” diyenler,
“Ne yasaksa onu yerim” diyenler…
Bir Sümer şiirinden.

Halkın sesi hakkın sesi. Talat Halman in Eski Anadolu ve Ortadoğu’dan şiirler kitabından. 1996. Akbank kültür yayınları.

Hımm.. biraz Miro kokusu mu aldınız.  Büyüleyici Katalan ruhunu o kadar içime çekersem olacağı bu.. Ama asla taklit değil bir öykünme sadece.

Bu dokuma resimin konusu da göz, görmek isteyene. Biraz karışık, belki dağınık ama sade. Pamuk ipler ve halı yünü kullanıldı. Bilindik geleneksel öyküleri sadeleştirip modernize ettiğim “Altmış yetmiş çıkmış gitmiş” koleksiyonundan.