Kızgın gün batımları, lavlar, ateşler, fırtınalar, öfkeler, silkinmeler, boğuşmalar, karabasanlar, çırpınmalar, doğrulmalar, düşmeler, kalkmalar, yaradana sığınmalar, gözü peklikler, göğüs yırtmalar… Nur topu gibi o güneş doğacak. O kabuk kırılacak. 

Bereketin, umudun, geleceğin, bilgeliğin simgesi güneş, tezgahıma takmaya doyamadığım o mükemmel nesne/form yumurtanın içinde gene. Savaş veriyor estek köstek bin beter ateşten travmalarla. Gününü biliyor.

Yumurta, başlangıçtan bir önceye ait bir nesne-form. Öznenin, her kimse ve neyse oluştuğu ve yaşama hazırlandığı yer. Bir embriyoyu en rasyonel sarmalayan, vücuttan en verimli şekilde çıkabilen formu, yuvarlansa da başlangıç noktasına geri dönen ve yaşamın başlangıcı olacak kadar sağlam bir yapısı ile Yumurta’ya “mükemmel şekil” denilmesi boşuna değil.. Köşesiz, açısız ve kırılganlığıyla doğurganlığı ve naifliği simgeliyor.

Yumurta, benim için hayatı simgeleyen sıcacık güneşi, bu yeni çalışmamda da içine aldı. Ama bu defa çok çekincesi var. Onu dışarda bekleyen kocaman pisliğin farkında. “Bu hayata mı doğacağım” diyor. Kenarlardaki küçük simgeler, işaretler nedir derseniz; onlar, yaşamı bekleyen büyük küçük çaparizler, engeller, müjdeler, kılçıklar, yol ayrımları, iyi-kötü anılar.

Bir örümcek ve yumurtanın hikayesi. Mutlu son ya da belki umutlu bir başlangıç! Cebelleş geceden pırıl pırıl bir güne uyanmak. Zor ve ağrılı bir doğumun gerçekleşen müjdesi. Azimle başlarsın. Bazen direncin azalır, canın acır, sonuçtan tereddüt bile edersin. Sonra birden kolun kanatlanır, yüreğin kabarır; çünkü, dokumayı hiç bırakmamışsındır.

Bodrum mavisi
Bodrum mandalini turuncusu
Boz toprak rengi
Yani Allahın bu özel yerinde yaşayıp da başka ne olacaktı ki.

Umudun, kasvetli bekleyişin ardından yeniden başlamanın, bir doğumun resmi. Kabuk bağlamış doğanın: “Ben artık seni tutamam; fırla, es, estir, patlat, çatlat ifadesi. Şöyle keyifle, sevinç içinde, avazın çıktığı kadar “Yaşasııııın“ diye bağırmak, derin bir nefes verip “Ooooh bee” demek, sevinçten büyük ağlamak, büyük mutluluklar yaşamanın arzusu.

İçimizdeki sönmeyen ateş, bizi sıkı sarmalamış, uykuya yatırmış toprak tonlarını, patlatıp çıkıyor çılgın pembeler, sarılarla. Bir doğum feryadı, yaşamın parçası keskin bir acı ve sonunda rahatlık. Güneşin var olduğunu bildiğimiz sürece umut bitmez. Umudun ve güneşin renkleri hep orada.

Yumurta: mükemmel bir şekil, mükemmel bir nesne-form. Köşesiz, açısız, elipsoid küresel konik formu ve kırılganlığıyla doğurganlığı ve naifliği simgeliyor. Bize de üzerine söylenecek binlerce söz, konuşulacak derin felsefe, içinde kaybolacak onlarca tasarım olanağı veriyor. Parmak izlerimiz örneğin; onlar da benzer formda. Ya da baktığım her şeyi öyle görmeye başladım belki. Ama her ikisinin de kimlik kaynağımız olacak şekilde benzersiz ve bize has olması tesadüf olamaz gibi geliyor. 

Bu tasarımımda da Yumurta’yı sıcacık kahvelerin koruyucu sıcaklığında kuluçkaya yatırırken, “benzersiz hayatı” içine koymak istedim. Kenarlardaki simgeler nedir derseniz; onlar yaşamı bekleyen küçük çapaklar, engeller, yol ayrımları, iyi kötü anılar. Gizli bir güneşin doğumunu bekliyoruz belki de..

Yumurta, başlangıçtan bir önceye ait bir nesne-form. Öznenin, her kimse ve neyse oluştuğu ve yaşama hazırlandığı yer. Bir embriyoyu en rasyonel sarmalayan, vücuttan en verimli şekilde çıkabilen formu, yuvarlansa da başlangıç noktasına geri dönen ve yaşamın başlangıcı olacak kadar sağlam bir yapısı ile Yumurta’ya “mükemmel şekil” denilmesi boşuna değil.. Köşesiz, açısız ve kırılganlığıyla doğurganlığı ve naifliği simgeliyor.

Benim tasarımım da sıcacık güneşi içine aldı. Göz oldu nazar oldu; umut oldu. Kenarlardaki simgeler nedir derseniz; onlar yaşamı bekleyen küçük çapaklar, engeller, yol ayrımları, iyi kötü anılar.

Farklı düğümler ve iplerin bir arada olduğu iki boyutlu bir çalışma. Neşeli patlangaç renklerin soyut sonsuzluk ile dansı. Kilim ve Türk düğümleri bir arada. Çoğunlukla keçe yapımında kullanılan Merinos yününden havalı düğümler; kırkım yünü (halı yünü), kalın jüt kırnap ve pamuk iplerin arasında kullanıldı. Dokumada farklı ipleri ve farklı düğümleri bir arada kullanarak derinlikler yaratmayı, hareket katmayı seviyorum. Bunu renklerle oynarken de yapıyorum. Bu şımarık renklerin solo dansını pasif ve kaba jütün topraksılığı ile dengelemek istedim.

Bu sağa, sola belermiş gözler, neşeli bir nazarlık olsun asıldığı yere.

Günberi ya da Perihelion, Dünya’nın yörüngesi üzerinde Güneşe en yakın noktası. Günöte de (Aphelion) anlaşılacağı üzere en uzak nokta. Günberi 3 Ocak’ta, Günöte 4 Temmuz’da gerçekleşiyor. Günöte, Dünya’nın Güneş’ten en çok uzaklaşıp yörüngede en yavaş döndüğü gün olarak tanımlanıyor. Diğeri de tersi. Mevsimler veya sıcaklık ile pek alakası yok. O malum eksenimizin eğikliği nedeni ile ışınları ne kadar dik aldığımızla ilintili. Güneş sistemindeki diğer gezegenler de hem kendi etraflarında hem de yörüngelerinde fıldır fıldır dönerken, onlar da bir yakınlaşıp bir uzaklaşıyor. Kuyrukları birbirlerine değmeden. İşte size “insani“ ilişkilerin anahtar algoritması ya da kurgusal “ilahi düzen”!

Her kültürün en ulusu kadim güneş. Hayat veren kollarını yere, göğe, denize salıveriyor. Adeta bir ahtapot gibi sarıp sarmalıyor şefkatle. Doğuruyor her umut veren günü yeniden ve yeniden. Basit, yalın ama cesur renk ve çizgilerle tanımlanan Bauhaus tarzının benim güneş ve göz takıntım ile vücuda gelmesi. Üstelik de, ileriye taşımaya çalıştığım kilim dokuma sanatı ve sıcacık Anadolu yünler ile. İyi seyirler.

Doğal jütün topraksı, mat dokusu ve neon renkler. Sarılar ve pembelerin gösterişli Türk düğümü ile şımarık dansı. Minimalist çizgiler, yalınlık, basitlik ve bir o kadar da cesur adımlar. Yirminci yüzyıl ortası sanat ve mimari akım Bauhaus çizgilerinde vücut buluyor bu çalışmada figürler. İkili bir çalışma. Çokça işlediğim göz, nazar temasının en eğlenceli hali. Kurulduğu yeri baş köşe yapar. Kesin.